[Short Fic] Honey Baby 2:::: Kyuhyun x Donghae
Author: kutada
Special Thank : sarangHae พี่จอยคะ & QHyunGirl พี่ตูนค่ะ
“อืม อันไหนดีละมินโฮ สวยๆทั้งนั้นเลยเนอะ” หลังจากชวนน้องรหัสสุด
หล่อออกมาเป็นเพื่อนได้เพราะทงเฮอ้างว่าจะซื้อนาฬิกาแต่ว่าเลือกไม่เป็น
ทั้งที่ความจริงแล้วไม่จำเป็นต้องหาข้ออ้างอันใด
มินโฮก็พร้อมจะมากับทงเฮทุกเมื่อและตอนนี้ทั้งคู่ก็อยู่ในห้าง(ฮยอนไดค่า)หรูใจกลางกรุงโซลแหล่งชอปปิ้งของบรรดาไฮโซผู้ดีทั้งหลายและก็กำลังช่วยกันเลือกนาฬิกา
ทั้งที่ทงเฮเป็นตัวแม่แฟชั่นแต่พอต้องเลือกของให้คนรักมันก็ดูยากขึ้นมาเลยแฮะ จะชอบแบบไหนกันนะ แบบไหนถึงจะถูกใจละ ที่อ้างกับมินโฮไปสงสัยจะจริงซะแล้วสิ
ดูเกือบจะหมดร้านอยู่แล้วยังไม่มีอันไหนถูกใจซักทีจะพูดให้ถูกทงเฮไม่รู้จะเลือกเรือนไหนดีต่างหาก
“อันนั้นดีมั้ยครับเรียบๆแต่มีสไตล์ดีนะ”
“หรอ งั้นขอดูเรือนนี้หน่อยครับ” พนักงานสาวสวยยิ้มรับก่อนจะหยิบนาฬิกาออกจากตู้กระจกใสเป็นเรือนที่เท่าไรแล้วก็ไม่รู้
“รุ่น submariner สายรอยเยอร์คะคลอเลคชั่นใหม่เพิ่งนำเข้าเลยนะคะ ในเกาหลีมีแค่ยี่สิบเรือนเท่านั้นเองคะ”(หรูพอมั้ยเคอะคุณพี่)
“ตาถึงนินามินโฮ”
ทงเฮหันมายิ้มให้น้องรหัสแล้วหันกลับไปยิ้มให้พี่สาวพนักงานคนสวยก่อนจะก้มลงมองนาฬิกาอีกครั้ง
สวยก็สวยอยู่หรอกแต่มันไม่ค่อยเหมาะกับคุณคยูฮยอนของทงเฮซักเท่าไร ดวงตากลมมองตู้โชว์อีกครั้ง ไม่นานรอยยิ้มหวานก็แย้มเต็มใบหน้า
“ขอดูเรือนนั้นได้มั้ยครับ”นิ้วมือเล็กชี้ไปที่นาฬิกาที่วางอยู่ริมสุด
“เรือนนี้หรอคะ”
“ครับ” “อันนี้เป็นรุ่น Daytona Steel คะ เป็นรุ่นที่ทำขึ้นพิเศษ เข็มแต่ละเรือนจะไม่เหมือนกัน อย่างเรือนนี้เป็นคริสตัลคะ”
“เอาเรือนนี้แหละครับ คุณเค้า ต้องชอบแน่เลย”มินโฮชะงักรอยยิ้มและสายตาที่กำลังแอบชื่นชมความสวยหวานบนใบหน้าของทงเฮ
คุณเค้า งั้นหรอ
ทงเฮยื่นบัตรเครดิตให้พี่พนักงานและยืนรอรับของที่ถูกเอานำไปจัดลงกล่องก่อนจะหันมองมินโฮที่ยืนอยู่ข้างๆ
“หืม เป็นไรไปมินโฮทำไมทำหน้าแบบนั้นละเดี๋ยวพากลับแล้วน่า” ทงเฮยักคิ้วแล้วยิ้มให้น้องรหัสที่ทำหน้าเหมือนกำลังอารมณ์ไม่ดีทั้งที่เมื่อกี๊ยังยิ้มอยู่เลย
“ถ้าพี่เลือกเองแล้วจะถามผมทำไมละครับ” ทงเฮผลักไหล่คนขี้น้อยใจเบาๆแล้วยิ้มหวานให้แค่นี้ก็ปลอบใจได้แล้ว
“คิก ก็แค่อยากรู้ว่านายชอบแบบไหน วันดีวันเกิดเผื่อพี่อยากจะซื้อให้”
มินโฮส่ายหน้ายิ้มๆให้ความน่ารักของพี่รหัสตัวเล็กตรงหน้า แม้จะรู้สึกหนึบๆที่หัวใจก็เถอะ ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนที่มันเป็นเป็นประกายสดใสต่อให้เขาตายลงไปตรงนี้ก็งโกรธไม่ลง ใครกันนะที่จะได้นาฬิกาเรือนนี้ของพี่ไป
คุณเค้าใช่มั้ย
คุณเค้าเป็นใครกันครับพี่ทงเฮ
ทงเฮกับมินโฮออกจากร้านนาฬิกาที่เพิ่งได้ตังทงเฮไปสามแสนกว่า ทั้งคู่เดินดูของไปเรื่อยเปื่อย
ทั้งที่ควรจะดีใจมีความสุขที่ได้มาเดินกับคนที่แอบชอบมานานแต่ทำไมนะหัวใจของมินโฮถึงได้เต้นร่ำๆอย่างเจ็บๆ
“ทำไมพี่ถึงซื้อนาฬิกาละครับ”
“ก็เพราะว่า พี่อยากให้คุณเค้ามีเวลาให้กันบ้าง”
มินโฮเลิกคิ้วแล้วก้มลงมองทงเฮที่เดินเคียงไหล่กันมา เคียงไหล่จริงๆนะเพราะหัวที่มีผมสวยๆของพี่ทงเฮอยู่แค่ไหล่เค้าเอง เสียงหวานบางเบาเจือความเศร้ามาในกระแสทั้งยังรอยยิ้มเหงานั่นอีก เขาไม่ชินกับทงเฮตอนนี้เลยไม่อยากจะชินด้วย เขาชอบพี่รหัสที่สดใสมากกว่าถึงจะไม่ค่อยได้เจอกันบ่อยนักแต่ทุกครั้งที่มินโฮเห็นทงเฮ พี่ทงเฮก็มักจะมีแต่รอยยิ้มและน้ำเสียงร่าเริงเสมอ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นความเศร้าซึมของคนตัวเล็ก
คุณเค้าไม่มีเวลาให้พี่หรอครับ
ถ้าผมเอาเวลาทั้งหมดมอบให้พี่มันจะทดแทนกันได้มั้ยครับ
“อ่า แค่ไม่มีเวลาให้ก็ไม่ได้หมายความว่าไม่รักนี่เนอะ”
“หึ ประจำเดือนพี่ไม่มารึเปล่าเนี่ยเดี๋ยวเศร้าเดี๋ยวยิ้ม” เห็นพี่ทงเฮยิ้มได้อีกครั้งเขาก็อยากให้ยิ้มมากกว่านี้ แต่ของแถมคือค้อนอันเป้งๆจากคนสวย
“ไอ้น้องบ้า ไม่ช่วยปลอบแล้วยังจะว่าชั้นอีกเรอะ”
“น่ะ มีวีนด้วยยาสตรีมีขายเยอะแยะไปซื้อมากินสิครับ”
“ชเวมินโฮ หนอยยยมาให้ตีเดี๋ยวนี้เลยนะ”คุณหนูอีทงเฮไล่ทุบไล่ตีลูกชายประธานแบงค์ คนที่ผ่านไปมามองทั้งคู่ด้วยความเอ็นดู แต่คุณหนูทงเฮลืมไปรึเปล่าว่านี่มันกลางห้าง ห้างของเพื่อนสนิทของโจวคยูฮยอน
~~~~~~~~~~~
“อืม รู้แล้ว ขอบใจมาก” ประธานหนุ่มหล่อเจ้าของบริษัทอสังหาร้อยล้านวางโทรศัพท์ลง เขาเพิ่งคุยกับชเวชีวอนเพื่อนสนิท ร่างสูงเหมือนกำลังสะกดกั้นอารมณ์อย่างสุดความสามารถ แผ่นหลังกว้างเอนพิงกับพนักเก้าอี้ประจำตำแหน่งก่อนจะหมุนเบาๆ
ดวงตาคมที่เต็มไปด้วยเสน่ห์น่าหลงใหล หรี่มองกรอปรูปที่ตั้งบนโต๊ะทำงาน รูปของเค้าที่ยืนซ้อนกอดผู้ชายตัวเล็กๆน่ารักบอบบางน่าทนุถนอม
คนตัวเล็กที่เป็นดั่งยอดรักยอดดวงใจ รอยยิ้มหวานช่างสดใสเป็นกำลังใจให้เขามีพลังทำงานที่มีแต่ปัญหาน่าปวดหัว แม้ไม่อาจไปเอาเจ้าตัวมานั่งกกกอดไว้ข้างกาย แต่เพียงแค่มองรูปนี้ได้เห็นรอยยิ้มนี้เขาก็มีความสุขแล้ว แต่ตอนนี้
“เด็กดี ซนอีกแล้วนะ”
หลังจากซื้อของเสร็จมินโฮกับทงเฮก็แยกกันทั้งคู่นัดเจอกันอีกครั้งตอนสามทุ่มโดยที่น้องรหัสอาสามารับพี่ทงเฮถึงหน้าคอนโด
“ว้าว นายหล่อเป็นบ้าเลยมินโฮ”ทันทีที่เก้าเข้ามาในรถสปอตร์ทงเฮก็เอ่ยชมน้องรหัสสุดหล่อที่วันนี้หล่อกว่าปกติ
“ควงฟรี มีออมชั่นเสริม สนมั้ยครับ”ทั้งที่รู้ว่าทงเฮมีเจ้าของแล้วแต่ หูตามินโฮก็ยังแพรวพราวหว่านเสน่ห์ไม่หยุดหย่อน
“ไม่เอาหรอกเดี๋ยวเค้าหาว่าเลี้ยงต้อย”เป็นเด็กเสี่ยแบบนี้ดีแล้วละ มินโฮแอบเหือบมองพี่รหัสตัวเล็ก
ที่คาดเข็มขัดนิรภัยเมื่อเห็นว่าพี่ทงเฮจัดการตัวเองเรียบร้อยจนหันมายิ้มหวานให้เขาได้มินโฮจึงค่อยออกรถ พี่ทงเฮมัวสนใจรับรมเย็นๆที่มากระทบใบหน้าอ่อนใสเลยไม่ทันได้เห็นรอยยิ้มยกมุมปากของน้องรหัส
พี่ทงเฮโคตรเซ็กซี่เหอะ
เสื้อสีเบทตัวยาวปาดไหล่จนอีกข้างลู่ลงจนเกือบถึงเนินอก กางเกงเข้ารูปเอวต่ำสีดำ เก๋ไก๋ด้วยรอยขาดสี่ห้าแถวตรงหน้าขา ให้ความขาวนวลเนียนออกมาล่อสายตาผู้คนให้พอนึกเสียดาย อยากเห็นทั้งกายว่าจะเป็นเช่นไร
ผมหวงพี่จังเลย
แล้ว คุณเค้า จะหวงพี่ขนาดไหนนะ พี่ทงเฮ
ฮยอกแจเหยียดปากใส่เพื่อนหน้าสวยทันทีที่ทงเฮเดินเข้ามาที่โต๊ะ ชั่วโมงที่แล้วทงเฮนัดเขาออกมาเจอกันที่ผับประจำ แล้วเพื่อนตัวแสบยังบอกทางโทรศัพท์อีกว่าวันนี้จะแหกกฎเด็กดีในปกครองของคุณคยูฮยอน ไม่ผิดหวังเลยจริงๆเพื่อนรัก
“ถ้าจะใส่แบบนี้ ก็ถอดเหอะเสื้อนะ” ทงเฮไหวไล่ก่อนจะจูงมือมินโฮไปนั่งรวมกับฮยอกแจ ไม่จำเป็นต้องแนะนำเพราะมินโฮก็สนิทกับฮยอกแจเหมือนที่สนิทกับเขานี่แหละ
“ขอบใจ แต่ถอดหมดก็ไม่น่าลุ้นะสิเจ้าไก่”
“ชริ ” ฮยอกแจเบ้ปากใส่เพื่อนก่อนจะหันมาหาหนุ่มหล่อที่ทงเฮหิ้วมา
“หวัดดีครับพี่ฮยอกแจ” มินโฮก้มหัวเคารพรุ่นพี่พอเป็นพิธี
“ไง สุดหล่อวันนี้ตามคุมพี่รหัสหรอ”
ฮยอกแจแซวรุ่นน้องให้เขินเล่น แล้วก็หันมามองสบตากับเพื่อนหน้าสวยที่ตั้งแต่คุณเทอเดินเข้ามาคนก็มองจนเหลียวหลัง ทั้งคู่ยิ้มให้กันให้รู้เป็นนัยแค่สองคน สำหรับแผนจัดการคุณคยูฮยอน
“เอาหน่อยมั้ย”
“หึ ก็ดี” ทงเฮรับแก้วที่บรรจุน้ำสีสวยจากเพื่อนหน้าไก่ ก่อนจะหันไปถามมินโฮว่าจะดื่มอะไร
“พี่ดื่มของแบบนี้เป็นด้วยหรอ” น้องรหัสไม่ตอบแต่กลับถามทงเฮแทน ร่างเล็กขำคิกคักชอบใจ
“หึ น้อยไปสิ รู้จักพี่รหัสนายน้อยไปแล้วมินโฮ” ฮยอกแจกระทุ้งศอกเข้ากับสีข้างรุ่นน้อง
“ผิดหวังเหรอ”ทงเฮถามยิ้มๆที่เห็นน้องรหัสดูจะแปลกใจในตัวเค้า
“หืม”
“ที่ชั้นไม่ได้ไร้เดียงสาอย่างที่นายคิด”
“แค่กินเหล้าได้ก็ไม่ได้หมายความว่าพี่จะกร้านโลกนี่ครับ”เขาแค่แปลกใจแค่นั้นเอง หน้าใสๆคิดว่าจะดื่มเป็นแต่พวกไวน์
“พูดดีนิ งั้นแก้วนี้ชั้นให้นาย เอาให้หมดนะ”มินโฮรับแก้วจากมือเล็กแล้วทำตามอย่างว่าง่าย
“เยี่ยม ไปเต้นกัน”ไม่รอให้รุ่นน้องตอบตกลงฮยอกแจก็ลากมินโฮออกไปดิ้นกลางฟลอ เอากับมันสิไม่เมาก็บ้าได้
“มาเมื่อไรละแก” เพราะเสียงเพลงที่กระหึ่มทำให้ทงเฮต้องตะโกนทักเพื่อนอีกคนที่โทรนัดให้มาพร้อมฮยอกแจ คุณหนูจุนซูที่เรียนกับเค้ามาตั้งแต่อนุบาลแม้ตอนนี้จะเรียนต่างสถาบันแต่พวกเค้าก็นัดเจอนัดเที่ยวกันไม่ได้ขาด จุนซุไม่ตอบแต่ไล่สายตามองเพื่อนรัก ก่อนจะเหยียดยิ้ม
“แรงขึ้นเป็นกองเลยนะ ตั้งแต่มีเสี่ยเลี้ยงเนี่ย” แม้จุนซูจะพูดอยู่ข้างๆหูทงเฮก็ยังต้องตะโกน
“จะบอกว่าชั้นแรดก็พูดมาเหอะ ปลาโลมาอ้วน”
“เชอะ ใครจะไปแห้งเหมือนแกละ แล้วนี่ฮยอกแจมันหายหัวไปไหน”
“งาบน้องรหัสชั้นไปกินกลางฟลอแล้ว นู่น”
“น้องรหัสแก?”
“ก็มินโฮไง ที่เคยเล่าให้ฟังนะ หล่อนะ สนปะ”
“ฮื่อ ผัวชั้นดุ” ทงเฮหลุดขำ แกแรงกว่าชั้นอีกจุนซู
ยิ่งดึกบรรยากาศก็ยิ่งคึกนักศึกษาผู้คลั่งไคล้การท่องราตรีกำลังสนุกได้ที่เสียงเพลงสลับกับแสงสีช่างชวนให้ลุ่มหลง
แต่ทงเฮก็ยังนั่งอยู่ที่เดิมมองคนนั้นดูคนนี้อย่างเพลินๆแต่ก็อดวูบในอกไม่ได้ ถ้าได้ไปเที่ยวกับคุณคยูฮยอนก็คงดีไม่น้อย
สองชั่วโมงมีหนุ่มๆหล่อๆเทียวมาคุยมาจีบทงเฮไม่ขาด บางคนก็ได้รอยยิ้มหวานๆกลับไปนอนเพ้อบางคนก็ได้เบอร์โทร แต่เบอร์ใครทงเฮไม่รู้หรอกนะก็แค่บอกๆให้มันครบสิบตัวไปงั้นๆ
“ทงเฮ!! สามีแกโทรตาม” เพราะเสียงเพลงที่กระหึ่มจนน่าเป็นห่วงประสาทรับรู้ทำให้ฮยอกแจต้องตะโกนใส่หูทงเฮ
“อีทงเฮ!!! คุณคยูฮยอนโทรมาเว้ย” นั่นแหละคุณเทอถึงจะผละจากบรรดาหนุ่มๆมาคว้าโทรศัพท์วิ่งเข้าห้องน้ำเพราะถ้าพูดอยู่ตรงนี้อีกฝั่งคงไม่รู้เรื่องแน่นอน
“ฮัลโหล ร้านเดิมฮะ อีกครึ่งชั่วโมงหรอฮะ ได้ๆเดี๋ยวทงเฮจะออกไปรอ ขับรถดีๆนะครับคุณ”ทงเฮเดินยิ้มกริ่มกลับมาหลังจากคุยโทรศัพท์เสร็จ
“ชริส์ ดูท่าแกจะหลงเค้ามากเลยนะทงเฮ” จุนซูยู่ปากใส่อย่างหมั่นไส้ อะไรมันจะดูมีความสุขขนาดนั้นกะอีแค่คุณแฟนจะมารับ
ยิ้มเหมือนจะได้ออนท็อป
“ชั้นถอนตัวไม่ขึ้นเลยละแก”ทงเฮตอบกลับด้วยรอยยิ้มหวาน
“แล้วที่เมมชื่อนะกลัวชาวบ้านไม่รู้หรอว่าได้เสียกันแล้ว” ทงเฮเหยียดริมฝีปากยิ้มให้เพื่อนทั้งสองก่อนจะยกแก้วที่บรรจุน้ำสีฟ้าอ่อนขึ้นจิบ
/สามีหนู /คือชื่อที่ทงเฮตั้งไว้ให้คยูฮยอน
“เริ่มแผนได้แล้วนะ”
“มินโฮไปเต้นกัน”
“อะไรนะครับ” ถึงจะได้ยินคำชวนแต่มินโฮยังแสร้งเอียงหูไปชิดหน้าทงเฮ
“ไปเต้นกันมั้ย!!”
“อ๋อ ไปสิครับ”
มินโฮเอาจมูกไปชิดใบหูทงเฮ ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินออกไปกลางผู้คนที่กำลังส่ายสะบัดเมามันกับจังหวะเพลง ฤทธิ์น้ำเมามักทำให้คนดีบ้าได้ไม่มีขีดจำกัด
ทงเฮไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครมาสัมผัสหรือใกล้กายได้ง่ายๆ ยิ่งมีเจ้าของเป็นตัวเป็นตนแถมขี้หึงสุดๆ ไอ้เรื่องที่จะมาเต้นยักย้ายส่ายสะโพกเบียดชิดกายชายอื่นน่ะลืมไปได้เลย แต่นี่คือน้องรหัสที่สนิทและมันคือแผนการจัดการคนไม่รู้เวลา เพราะฉะนั้นทงเฮจะยอมให้ซักวันก็แล้วกัน
จังหวะเพลงก็ช่างเป็นใจนักนะ เพลงช้าๆบรรยากาศสลัวโอกาสสำหรับเอาตัวมาสร้างสัมพันธ์ต่อกัน ปกติดวงตาคมของมินโฮก็หวานปานน้ำอ้อยยิ่งมาดื่มเหล้ายิ่งเป็นการกระตุ้นให้ตาหวาน หวานซึ้งเข้าไปอีก ถ้าคนที่ยืนอยู่ตรงนี้ไม่ใช่อีทงเฮ อาจจะละลายลงไปกองแทบเท้าชเวมินโฮตั้งแต่วินาทีแรกที่สบตาแล้วละ
แต่สำหรับทงเฮกลับทำแค่ส่งยิ้มกลับไปให้ ในระยะที่ใบหน้าจะชิดกันอยู่รอมร่อมินโฮให้เหตุผลว่า ทงเฮตัวเล็กคนอื่นอาจจะเต้นมาเหยียบเลยต้องดึงตัวมาชิดกันมือเรียวของรุ่นน้องวางลงกับเอวคอดของทงเฮก่อนจะเคลื่อนลงไปหยุดวางที่สะโพก
“พี่ทงเฮ พี่มีแฟนแล้วใช่มั้ย”แม้จะไม่ได้เมาแต่มินโฮก็ยอมรับว่าเหล้ามีส่วนให้เขากล้าถามคำถามนี้ถึงจะรู้คำตอบอยู่แก่ใจก็เถอะ
“อืม มีแล้ว” ตอบพร้อมรอยยิ้มหวานเหมือนเคย
“พี่รักเค้ามากใช่มั้ยครับ”
“อื้อ มากที่สุดเลย”
“พี่รู้มั้ยว่าผมคิดกับพี่ยังไง” ทงเฮช้อนตาขึ้นมองน้องรหัส จมูกโด่งของมินโฮจึงเฉียดหน้าผากเนียนอย่างเลี่ยงไม่ได้ ดางแก้วเป็นประกายสีน้ำตาลไหวระริกพร้อมกับรอยยิ้หวานที่ผ่านการปั้นแต่ง ให้ดูยั่วยวนอยู่ในทีเหมือนจะให้อีกฝ่ายยังพอมีหวัง
“คิดกับพี่ แค่พี่ชายเถอะนะมินโฮ”
แต่คำพูดกลับตัดละอองฝันนั่นลงจนแทบไม่ทันตั้งตัว มินโฮแค่นหัวเราะกรอกตามองข้างๆ มือหนาเลื่อนขึ้นมาวางทับบั้นเอวเล็กอีกครั้งแต่ทงเฮก็ไม่ได้ป้องปัดออกแต่อย่างใด ระยะห่างระหว่างสองคนเลยยิ่งแนบชิดกว่าเดิมจากแรงดึงรั้งนิดๆของมินโฮ
“พี่รักนายเหมือนน้อง ถึงพี่จะไม่มีแฟนพี่ก็มั่นใจว่าจะคิดกับนายแค่น้อง”
น้ำเสียงหวาน แต่คำพูดไม่ค่อยถนอมหัวใจชายหนุ่มเท่าไร
“เจ็บเป็นบ้าเลยวะ พี่ทงเฮ”
“เจ็บแค่ครั้งนี้ แล้วได้รับมิตรภาพที่สวยงามยาวนานจากพี่ มินโฮไม่อยากได้หรอ”
ถึงมินโฮจะอยู่ในแผนการประชดคนรัก แต่ทงเฮก็ไม่ใช่พวกที่จะเอาความรู้สึกดีๆของคนอื่นมาย่ำยีเล่นแต่ถือเป็นโอกาสดีเสียอีกที่จะช่วยให้มินโฮตัดใจจากเขา
ไม่ใช่ไม่รู้ ว่าน้องรหัสแอบชอบตัวเองอยู่แต่จะให้ทำยังไงได้ ก็คนมันมีคนที่รักมากอยู่แล้ว
หัวใจทงเฮไม่มีเหลือเผื่อใครอีกแล้วนอกจากคุณคยูฮยอนสุดที่รักเห็นมั้ยว่าทงเฮฉลาด
วางแผนครั้งเดียวเคลียร์ผู้ชายได้ตั้งสองคน
“หึ จะยังไงพี่ก็ไม่สนผมใช่มั้ยครับ”
“สนสิ แต่ในฐานะน้องชาย ”
“ โอเคๆ ผมจะตัดใจจากพี่ก็ได้ หึ แอบรักมาตั้งนาน” มินโฮจิ๊ปากหน้างอใส่พี่รหัสอยากงอนๆ แต่ทงเฮรู้หรอกว่าไอ้เด็กนี่มันแกล้งงอนน่ะ มือเล็กเลยยกขึ้นดีดหน้าผากให้ซะ
“รักเลยหรอ คิดว่าแค่ชอบนะเนี่ย”แปลกดีแฮะทั้งที่คำว่ารักก็เหมือนกันแต่ทำไมใจทงเฮไม่สั่น เหมือนเวลาที่มันออกมาจากปากคุณคยูฮยอนนะ
“รู้แล้วพี่จะเปลี่ยนใจก็ได้นะ ให้ผมเป็นน้อยก็ได้ ไม่ถือหรอก”ทงเฮหลุดขำ มินโฮก็ยิ้มเหมือนกัน
“เด็กบ้า นายไม่เป็นไรแล้วใช่มั้ย”
“ใครบอก ผมกำลังเจ็บต่างหาก แกล้งยิ้มให้พี่ไปงั้นแหละ”
“ชริ ขอความจริงสิ”
“ก็นี่แหละจริง คนอกหักนะครับไม่เป็นไรก็บ้าแล้ว แต่ก็ดี๊ อย่างน้อยผมก็ได้บอกพี่แล้วว่าผมรู้สึกยังไง”
“เจ๋ง ไว้จะเลี้ยงไอติมละกัน”
มินโฮมองรอยยิ้มที่เค้าชอบแล้วก็ยิ้มตาม ไม่รักก็ไม่เป็นไร ผมเจ็บก็ไม่เป็นไรผมเชื่อพี่นะว่ามันจะหายดี แต่ก็แปลกที่พอบอกออกไปแล้วกลับไม่รู้สึกอึดอัด ไม่รู้สึกว่าวางตัวลำบากทั้งที่เขานึกกลัวมาตลอดว่าพี่ทงเฮอาจจะเปลี่ยนไปถ้าเขาสารภาพรัก
“แปลกดีเนอะถ้าเป็นคนอื่นคงมองหน้ากันไม่ติด แต่พี่กับผมเรายังยิ้มให้กันได้”
“ทางออกที่ดีมีให้ทุกคนเสมอ แต่คนอื่นเขาชอบออกทางแย่ๆไง”
“งั้น ผมขอกอดพี่ซักครั้งได้มั้ยครับ”
“แล้วไอ้ที่นายกำลังทำอยู่มันไม่เรียกว่ากอดรึไง”
“หึ พี่รู้ตัวด้วยเหรอ”
“รู้ตั้งแต่นายคลึงสะโพกชั้นแล้วเด็กหื่น”
“หึหึ แล้วทำไมพี่ไม่ห้ามละครับ”
“ก็ชั้นอยากรู้ว่านายน่ะหน้าด้านอยู่ที่เลเวลไหน”
“อ๊ะ!!”ในแสงไฟสลัวหลังบางถูกโอบกอดแนบอกแกร่งแบบที่ไม่ทันตั้งตัวแม้ไม่หันไปมอง แต่ความอบอุ่นแบบนี้ น้ำหอมกลิ่นนี้ ทงเฮจำได้ดี
“ค คุณคยูฮยอน”
มือหนากอดรัดเอวบางแน่นทั้งยังซุกหน้าลงกับลำคอระหงที่เสื้อคอกว้างผืนนี้ไม่ยอมปิดบังไว้ให้เลย
คยูฮยอนเงยหน้าขึ้นมองเด็กหนุ่มตัวสูงหน้าตาหล่อเหลาที่ยืนอึ้งอยู่ สายตาของคยูฮยอนยากที่จะคาดเดา
“ขอตัว พาภรรยากลับบ้านก่อนนะครับ”
TBC.
^___^ เจ้าพี่น้องก็ทำให้ได้เท่านี้แล คนแต่งเป็นแฟนเพื่อนพระเอกค่า คึคึ รักทุกคนที่อ่านค่า จุ๊บุ๊ๆ
